To drewno do kominka to pułapka? Sprawdź te 3 rzeczy przed zakupem
Miłośnicy kominkowych wieczorów dobrze znają ten moment: płomienie tańczą, w domu robi się przyjemnie… aż nagle okazuje się, że stos drewna topnieje w oczach. Zanim zamówisz kolejną dostawę opału, warto zatrzymać się na chwilę — bo nie każde drewno grzeje tak samo. Jedno da Ci dużo ciepła i czyste spalanie, a inne sprawi, że zapłacisz więcej, a w kominie zacznie odkładać się sadza. Jak więc rozpoznać, co naprawdę warto kupić?
- Jak rozpoznać dobre drewno opałowe
- Jak rozpoznać dobre drewno opałowe
- Drewno miękkie czy twarde – różnice
- Drewno miękkie czy twarde: co wybrać?
Jak rozpoznać dobre drewno opałowe
Nie każde drewno opałowe daje taki sam efekt, nawet jeśli mówimy o tym samym gatunku. O tym, czy opał będzie naprawdę wydajny, decydują przede wszystkim warunki składowania i długość sezonowania. Podpowiemy, jakie cechy powinno mieć dobre drewno do palenia oraz na co zwrócić uwagę, jeśli planujecie samodzielnie pociąć i porąbać drewno do kominka.
Najważniejszą różnicą między dobrym a słabym opałem jest poziom wilgotności. Drewno mokre, zapleśniałe albo nadgniłe nie tylko grzeje znacznie gorzej (zanim zacznie się porządnie palić, musi najpierw „pozbyć się” wody, a jej odparowanie pochłania sporo energii), ale też bardziej dymi, pogarsza jakość powietrza i może szkodzić zdrowiu. Takie polana trudniej rozpalić, często powodują gęsty dym i nieprzyjemną woń. Co więcej, wilgotny opał sprzyja odkładaniu się sadzy oraz smoły w kominie i w piecu, przez co instalacja szybciej się brudzi i traci sprawność.
Jak rozpoznać dobre drewno opałowe
Nawet ktoś, kto nie ma doświadczenia w branży drzewnej, zwykle potrafi rozpoznać, czy opał jest porządny, czy raczej kiepskiej jakości. W praktyce warto kierować się kilkoma prostymi wskazówkami:
- Drewno opałowe powinno być dobrze wysezonowane, a jego wilgotność nie powinna przekraczać 20%.
- Dobry opał jest możliwie jednorodny gatunkowo — domieszka innych gatunków niż deklarowany nie powinna być większa niż 10%.
- Polana nie mogą mieć widocznych oznak pleśni, bo to najczęściej sygnał złego składowania i zbyt dużej wilgoci.
- Rozmiar porąbanych kawałków nie powinien być przesadzony — najlepiej, aby nie były grubsze niż 15 cm, a ich długość dopasujcie do wymiarów Waszego paleniska.
- Świeże, dobrej jakości drewno wyraźnie pachnie drewnem i żywicą, a kora powinna trzymać się go mocno.
- Sprawdźcie barwę: lekko żółtawy odcień lub równomierna szarość oraz charakterystyczne spękania od wysychania na czołach polan to dobry znak.
- Gdy uderzycie o siebie dwa suche kawałki drewna, usłyszycie czysty, dźwięczny odgłos; wilgotne drewno brzmi tępo i przytłumienie.
Jeśli chcecie mieć pewność, wilgotność drewna najlepiej sprawdzić miernikiem do drewna — to niedrogi sprzęt, a daje najbardziej wiarygodny i precyzyjny odczyt zawartości wilgoci.
Drewno miękkie czy twarde – różnice
Drewno opałowe najczęściej dzieli się na dwie grupy: miękkie i twarde. Do miękkich zwykle zalicza się gatunki iglaste, takie jak świerk, sosna czy modrzew, ale też część liściastych – na przykład lipę oraz topolę. Z kolei drewno twarde to zawsze gatunki liściaste: dąb, jesion, brzoza albo buk.
Wynika to głównie z budowy wewnętrznej. Twarde gatunki mają wyraźnie większą gęstość i są bardziej zbite, co przekłada się na wyższą wartość opałową. Nie oznacza to jednak automatycznie, że są „lepsze” w każdej sytuacji – różnice w praktyce najmocniej widać podczas suszenia, składowania i późniejszego użytkowania.
Miękkie drewno również sprawdza się w roli opału, choć zazwyczaj trzeba przygotować go nieco więcej, by uzyskać podobny efekt grzewczy. Gatunki miękkie częściej zawierają więcej żywicy, przez co potrafią palić się bardziej dynamicznie. Charakterystyczne trzaski i iskrzenie w palenisku to najczęściej „wizytówka” świerka lub sosny. Jeśli iskier jest dużo, dla bezpieczeństwa lepiej korzystać z zamkniętego paleniska.
Drewno miękkie czy twarde: co wybrać?
W praktyce sam gatunek drewna tylko w niewielkim stopniu wpływa na jego wartość opałową, dlatego przy ocenie jakości opału zwykle ma znaczenie drugoplanowe. Dzieje się tak nie tylko dlatego, że różnice w energii uzyskiwanej z poszczególnych gatunków są relatywnie małe (zwłaszcza wśród drzew liściastych), ale też dlatego, że na realny efekt grzania mocno oddziałuje sprawność pieca. Z tego powodu nie da się prosto i jednoznacznie rozstrzygnąć, czy drewno twarde jest „lepsze” od miękkiego w każdej sytuacji.
Można natomiast wskazać cechę, która najbardziej odróżnia drewno miękkie od twardego: gęstość. Drewno miękkie, czyli przede wszystkim gatunki iglaste, ma niższą gęstość, jest lżejsze i zazwyczaj tańsze. Spala się szybciej, dzięki czemu łatwiej i szybciej podnosi temperaturę w domu, ale jednocześnie wymaga częstszego dokładania do paleniska. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli przymknąć oko na niedogodności takie jak szybsze spalanie czy większa skłonność do iskrzenia, to pod względem łącznych kosztów i uzyskiwanej energii drewno miękkie i twarde nie różnią się aż tak wyraźnie. Wybór często wynika więc bardziej z przyzwyczajeń i aktualnych preferencji niż z twardych, czysto ekonomicznych argumentów.