Taki kominek ogrzewa tylko 3 metry. Sprawdź, czy masz go w domu
Jeszcze niedawno kominek na drewno był sercem domu i podstawowym źródłem ciepła. Dziś coraz częściej schodzi na dalszy plan — i nie chodzi wyłącznie o nowe przepisy, ale też o to, jak słabo radzą sobie niektóre konstrukcje. Problem w tym, że część kominków nie ogrzeje nawet połowy budynku… a ich rola kończy się na ładnym płomieniu w tle. Sprawdź, które modele dają realne ciepło, a które są tylko efektowną dekoracją.
- Dlaczego tradycyjny kominek nie grzeje domu
- Otwarty kominek: piękny, ale nie grzeje
- Kominek bez DGP: plusy i ograniczenia
- Kominek z DGP czy płaszczem wodnym?
Dlaczego tradycyjny kominek nie grzeje domu
W wielu polskich domach nadal spotyka się kominki pozbawione płaszcza wodnego i instalacji DGP. Taki sposób ogrzewania potrafi wprawdzie podnieść temperaturę, ale działa głównie „lokalnie” i ma wyraźne ograniczenia. Najprostszy, klasyczny kominek — podobny do tych, z których korzystali nasi rodzice i dziadkowie — grzeje przede wszystkim to jedno pomieszczenie, w którym stoi. Opiera się na naturalnej konwekcji powietrza oraz kratkach w obudowie: ciepło zbiera się pod sufitem i krąży po pokoju, jednak do pozostałych części domu dociera w minimalnym stopniu albo wcale.
Eksperci podkreślają, że tradycyjny kominek realnie ogrzewa najskuteczniej przestrzeń w promieniu mniej więcej trzech metrów od paleniska. Gdy metraż i kubatura rosną, jego wydajność szybko słabnie. W praktyce może się okazać, że nie zapewni przyjemnej temperatury nawet w dużym salonie. Żeby „pchnąć” ciepło dalej, czasem trzeba sięgnąć po dodatkowe wentylatory — a to oznacza dodatkowe wydatki i większą złożoność rozwiązania, które z założenia miało być proste.
Bez systemu rozprowadzania ciepła trudniej też sterować tym, gdzie trafia energia. Pokój z kominkiem potrafi być wyraźnie przegrzany, podczas gdy w sypialniach czy na korytarzu utrzymuje się nieprzyjemny chłód. Osoby przyzwyczajone do centralnego ogrzewania często szybko odczuwają dyskomfort, gdy taki kominek ma pełnić rolę głównego źródła ciepła w całym domu.
Otwarty kominek: piękny, ale nie grzeje
Miłośnicy niebanalnych dekoracji i romantycznej atmosfery wciąż z rozrzewnieniem patrzą na kominki z otwartym paleniskiem. Ciepło bijące od ognia, charakterystyczne trzaski polan i miękkie, naturalne światło płomieni potrafią skutecznie wyciszyć po całym dniu. Jest jednak haczyk: spektakularny wygląd często oznacza też bardzo duże straty energii.
W klasycznym kominku otwartym w pomieszczeniu zostaje zaledwie około 10–15% energii wytwarzanej podczas spalania drewna. Cała reszta wędruje prosto do komina. Można dokładać kolejne szczapy i pilnować, by ogień nie gasł, a mimo to w domu nadal będzie chłodno. Taki kominek grzeje słabo, więc budynek i tak trzeba wspierać innym źródłem ciepła.
Otwarty kominek zużywa też zaskakująco dużo opału – żeby „wyciągnąć” około 10 kWh ciepła, potrzeba nawet 10–20 kg drewna. Dla porównania nowoczesne wkłady kominkowe potrafią osiągnąć podobny efekt, spalając zaledwie kilka kilogramów. Dochodzi jeszcze bezpieczeństwo: otwarty ogień pozostawiony bez kontroli zwiększa ryzyko pożaru. To właśnie niska sprawność i większe zagrożenie rozprzestrzenienia się ognia sprawiły, że kominki otwarte straciły na popularności. Dziś najczęściej wybiera się je głównie dla klimatu i walorów dekoracyjnych.
Kominek bez DGP: plusy i ograniczenia
Zamknięty kominek bez systemu rozprowadzania ciepła bywa rozsądniejszą opcją niż otwarte palenisko, jednak specjaliści często studzą entuzjazm wobec takiej inwestycji. Nawet jeśli w pokoju zostaje do około 80% wytworzonego ciepła, to bez dodatkowych instalacji energia ta w praktyce nie „popłynie” dalej i nie ogrzeje całego mieszkania.
Kominek pozbawiony DGP albo płaszcza wodnego działa więc jak źródło ciepła punktowego. W praktyce wygląda to tak: kiedy palimy w salonie, możemy nie włączać tam grzejnika, ale w pozostałych pomieszczeniach ogrzewanie zwykle i tak musi pracować. Dla osób, którym zależy na równej temperaturze w całym domu i wysokiej sprawności całego układu grzewczego, to rozwiązanie bywa po prostu mało satysfakcjonujące.
Mimo tych minusów kominki bez DGP i bez płaszcza wodnego wciąż mają swoich zwolenników. Łączą funkcję użytkową z dekoracyjną – potrafią być efektowną ozdobą salonu, a przy okazji odciążają główne źródło ogrzewania. W budynkach z nowoczesną instalacją grzewczą, gdzie kominek ma przede wszystkim budować nastrój lub szybko dogrzać strefę dzienną, takie rozwiązanie nadal może się sprawdzić. Często wybierają je także właściciele niewielkich domków letniskowych, w których droższe systemy zwyczajnie nie mają uzasadnienia.
Kominek z DGP czy płaszczem wodnym?
Postęp technologiczny sprawił, że kominek z systemem DGP albo z płaszczem wodnym potrafi realnie dogrzać cały budynek, choć zgodnie z przepisami nie może być jedynym źródłem ogrzewania. To właściciel decyduje, czy ciepło ma trafiać do wszystkich pomieszczeń, czy zasili instalację C.O. lub pomoże w podgrzewaniu wody użytkowej. W takim układzie kominek przestaje działać wyłącznie „miejscowo” i staje się elementem, który zwiększa energetyczną samodzielność domu.
Z kolei kominki bez systemu dystrybucji ciepła nie dają podobnych możliwości, dlatego coraz częściej rozmijają się z oczekiwaniami osób stawiających na wygodę i rozsądne zużycie energii. Gdy porówna się bilans energetyczny, koszty użytkowania oraz dzisiejsze standardy budownictwa, łatwo dojść do wniosku, że model bez DGP lub płaszcza wodnego rzadko bywa wyborem na lata.
Nie znaczy to jednak, że takie rozwiązania trzeba od razu odrzucać. Kominek używany okazjonalnie nadal potrafi zbudować w domu ciepły, odprężający klimat i dodać wnętrzu charakteru. Kluczowe jest tylko to, by inwestor miał jasność: w tym scenariuszu kominek pozostaje dodatkiem, a nie podstawowym źródłem ogrzewania.